Onze Sam, een echte reu van bijna 10, is het afgelopen jaar met (achteraf gezien) vaste regelmaat enorm ziek geworden. Hij begon dan uit het niets enorm te braken, dit ging dan ongeveer 1,5 uur bijna non-stop door. Hij gromde daarbij van de pijn. Wilde dan dagen niet meer eten en kreeg er ook diarree bij. En was echt enorm ziek. Dierenarts was echt nodig om hem van het braken af te helpen en te ondersteunen bij het herstel. Samen met de dierenarts, aan de hand van goede uitslagen van bloedonderzoek en de bizarre regelmaat die erin zat ... was de conclusie: hij wordt ziek van iets externs. Sam is namelijk tussendoor (en ook voor zijn leeftijd) een bijzonder fitte hond. We hebben hem van jongs af aan geleerd alleen uit zijn bak te eten. En we waren er nu helemaal heel alert op dat hij ook echt niets at tijdens de wandelingen. Sam is echter wel een snuffelaar en likt ook veel aan gras. Op groen gras moest dat kunnen dacht ik. Leek me juist een plek waar ik hem onbezorgd kon laten snuffelen. Want de stress van het telkens weer ziek worden maakte de wandelingen ook niet meer echt ontspannen .... ook heel alert op giftige onkruidbestrijding. Waar ging het toch fout keer op keer??
Het is een enorm lang verhaal wat ik dus wel ga inkorten.
Eind september zijn we namelijk achter de oorzaak gekomen.
de dag voordat hij weer ziek werd, werd de onkruidbestrijding door de gemeente (uitbesteed aan aannemer) uitgevoerd. Dit gebeurt natuurlijk met redelijk vaste regelmaat. Deze dag reden ze met een wagen met staalborstels door de straat en ook op de trottoirs liepen ze met handstaalborstels en met een blazer erachter aan. Ze blazen het vuil dan van het trottoirs de bermen in. En daar liet ik Sam dus altijd lekker snuffelen en likken ...
Die nacht heeft Sam weer heel veel gebraakt en ‘s ochtends waren we dan ook de wanhoop nabij.
Tot ik aan mijn man vertelde over de staalborstels van een dag eerder. Ik heb er naar staan kijken en had er zo’n rotgevoel bij ... en toen ik dat vertelde, sprong mijn man op enrende bijna naar zijn bus, pakte een magneet en ging daarmee eerst over de stoep vlakbij ons huis. Op de magneet vonden we hele fijne staalsplintertjes, door het slijten van de staalborstels springen de vonken maar dus ook die splintertjes in het rond. Vervolgens hebben we een portie braaksel en later ook ontlasting van Sam laten weken in water en daarna met de magneet onderzocht. Vele hele kleine staalsplintertjes plakten aan de magneet .... hoe bizar .... de dierenarts vond het bizar maar ook briljant hoe wij op het idee zijn gekomen om met de magneet op onderzoek uit te gaan. Dit verzin je natuurlijk niet.
Gezien het compleet identieke verloop van het ziek-zijn iedere keer weer, kunnen we stellen dat we nu eindelijk weten waardoor Sam zo ongeveer om de acht weken keer op keer zo ziek is geworden.
Ik wil dus heel graag iedereen waarschuwen! Er zijn veel honden die opeens heel heftig moeten braken en dit zou natuurlijk veel vaker de oorzaak kunnen zijn bij andere honden. Juist honden die veel likken aan gras etc naast de trottoirs.


Reageren











